Bedenktermijn

‘Bedenktermijn abortus moet worden geschrapt, vindt meerderheid Kamer,’ kopten de nieuwskanalen eerder deze maand. Meestal lees ik dit woord wanneer ik een online impulsaankoop heb gedaan en koortsig op zoek ben naar manieren om er nog onderuit te komen, maar blijkbaar is er ook een ‘bedenktermijn’ van vijf dagen als je abortus wilt. En in tegenstelling tot die van bol.com, betreft het hier geen recht, maar een plicht. Zodra je hebt besloten dat je een abortus wilt, moet je verplicht vijf dagen wachten voordat de volgende stap gezet mag worden. En dat is te veel, menen Ellemeet en Ploumen, want een vrouw ‘gaat niet lichtzinnig over’ tot zo’n heftige stap als abortus.

In het gesprek rondom geslachtsverandering komt regelmatig een vergelijkbaar onderwerp bovendrijven. Het doet geen recht aan de integriteit van transgenders dat de verandering zoveel drempels kent, meent men: gesprekken met psychologen, wachtlijsten en een minimumleeftijd van 16 jaar zijn onnodige blokkades. Zo’n grote keuze maak je niet lichtzinnig.

Bij mijn coming out als homo hoorde ik een keer de laatste zin die je op dat moment wilt horen: Weet je het wel zeker? Is het niet een fase? De vraag was begrijpelijk vanuit het perspectief van de toehoorder, die was zich tot een minuut daarvoor namelijk niet bewust geweest van mijn geaardheid, maar vanuit mijn perspectief was het volstrekt onbegrijpelijk. Ik had op dat moment al jaren geworsteld met het besef dat ik misschien wel eens homo zou kunnen zijn, jaren, met mezelf, met God. Het was het laatste wat ik wilde zijn, het laatste wat ik op dat moment wilde zeggen. En toch deed ik het, met een voetbal in m’n keel en klotsende oksels. NATUURLIJK wist ik het zeker!

Ik stel me voor dat je bij een abortus of geslachtsverandering iets vergelijkbaars voelt. Je hebt enorm geworsteld voor je tot zo’n besluit komt, je weet — als geen ander — dat dit een moeilijke keuze is, je ligt er al weken wakker van! Dan zit je echt niet te wachten op iemand die even voor je besluit dat je er beter nog even vijf nachtjes over kunt slapen.

En toch… Wat als je handelde vanuit pure paniek? Wat als je spijt krijgt? Wat als je op je zestiende anders tegen je genderidentiteit aankijkt dan op je veertiende? De mens is in de ogen van Ellemeet en Ploumen een rationeel wezen dat weet wat zij wil. Zelf herken ik mij daar in ieder geval totaal niet in. Ik ben gedreven door emoties en driften en wat ik wil verschilt met de dag. Ik was al jaren vol overtuiging uit de kast toen er ineens een meisje op mijn pad kwam met wie ik wel een toekomst voor me zag. Het is niks geworden, maar het had gekund. Uit de kast komen is (in ieder geval in Nederland) niet definitief.

Juist omdát een abortus of geslachtsverandering dat wel is, omdat het geen impulsaankoop is, moet die bedenktermijn denk ik niet te lichtzinnig afgeschaft worden. De aantallen zijn niet groot, maar er zijn mensen die later spijt krijgen van hun keuze. En hoe pijnlijk en vernederend het ook kan zijn om te horen dat je er nog even over moet nadenken, het kan ook net het duwtje zijn dat je nodig had om te ontdekken dat het toch níet is wat je wilt.

Geef een reactie